สืบเนื่องมาจากเดือนมิถุนายนนี้ เป็นเดือนเกิดของข้าพเจ้า และก็เป็นช่วงเปลี่ยนตัวเลขเสียด้วย

บุญกรรมจึงได้ตกมาสู่ข้าพเจ้าโดยมิได้เทียบเชิญ

เริ่มจาก

หลายสัปดาห์ก่อน โน๊ตบุ๊คที่รักใส่ซอฟแวร์ไว้อย่างเต็มที่ มีระบบปฏิบัติการ 2 ระบบคือ ทั้ง window xp

และ Linux Ubuntu อยู่ๆ วันหนึ่งก็อัพเดทซอฟแวร์ใน window xp ทันทีที่รีสตาร์ท ก็เปลี่ยนไปเข้า

ubuntu แทน แถมยังไปอัพเกรดแพคเกตของ ubuntu อีกด้วย ผลก็คือ หลังจาก รีสตาร์ทอีกรอบ ก็เข้า

window xp ไม่ได้อีกเลย เช็คไปเช็คมา อ๋อ partition table มันเจ๋ง ซ่อมไปซ่อมมา แบบคนไม่รู้เรื่อง

สุดท้าย เข้าไม่ได้ทั้งสองระบบเลย ฉิบ.... ตายละหว่า .... ข้อมูล งานต่างๆ อยู่ในเครื่อง แทบจะร้องไห้

เล่นเองทำเอง จนเป็นแบบนี้.... สุดท้าย วิ่งไปในเมือง ซื้อ external HDD 500 GB มาในราคา 799 sek

(ลองคูณ 5 ดูนะจะเป็นเงินบาท) แล้วก็ใช้แผ่น live cd เปิดเครื่อง เฮ้อ ยังเห็นข้อมูลอยู่ อย่ากระนั้นเลย

ก็ดูดข้อมูลทั้งหมดมาเก็บไว้ที่ ext HDD ก่อนจะ format เครื่อง ลง window xp ใหม่ทั้งหมด

เสียเวลาไปเกือบอาทิตย์ กับการซ่อมคอมครั้งนี้ แทบไม่ได้หลับได้นอน เพราะต้องมานั่งเฝ้าตอนที่มัน

checkdisk เฮ้อ ตอนนี้เลยขยาดๆ นิดหนึ่ง กับการลง 2 ระบบ กำลังลังเลว่าจะลง ubuntu อีกรอบดีไหม

เหตุการณ์นั้นก็ผ่านพ้นไป อาทิตย์ถัดมา ไปซักผ้า ถือตระกร้าผ้า ปรากฏว่าตอนเปิดประตู มือไปไถกับผนัง

จนหนังลอกหลุดออกไปเป็นแผลที่ข้อนิ้วชี้ แสบมากๆ วันต่อมาจะไปโคเปนฮาเกน นั่งรถบัสไปอย่าดิบดี

แต่ดันนนนนน ..... ลืม passport เลยต้องกลับมาเอา กลัวไม่ทันรถไฟ เลยเปลี่ยนใจปั่นจักรยานไปสถานี

รถไฟเอง พอถึงสถานี.... เบรคไม่อยู่ครับพี่น้อง (จักรยานทีนี้ไม่นิยมใช้เบรคมือ แต่จะเบรคโดยปั่นบันได

กลับทิศ แล้วรถจะเบรคให้) เราก็ว่าปั่นกลับทิศแล้ว แต่เอาไม่อยู่จนไปชนกับที่จอด ได้แผลบนมือมาอีก...

พอมาอาทิตย์นี้หนักหน่อย... ตอนเช้าจะรีบไปซื้อของที่ตลาด ลงจากห้องมาได้ก๊รีบกระโดดขึ้นจักรยาน

จะปั่นออกไป ออกไปได้นิดเดียวครับ ล้มไม่เป็นท่า ผลคือ ฝ่ามือข้างขวาได้แผลมาหนึ่ง... นิ้วก้อยข้าง

ซ้ายระบม หัวโน (อันนี้ไม่รู้ไปโดนตอนไหน ยังงงๆ) แต่ที่เจ็บที่สุดคือ เอวครับ ปวดเอวทั้งเวลานั่ง ยืน เดิน

มาสามสี่วันแล้ว ยังไม่หาย กินยาแก้ปวดแก้อักเสบคล้ายกล้ามเนื้อ ทายาด้วย ก็ค่อยยังชั่วขึ้น แต่ก็ยัง

ปวดๆ อยู่บ้างบางเวลา....

ตอนนี้กลัวมากๆ อยู่ 2 เรื่อง ไอ้หัวที่ไปโดนมาตอนไหนไม่รู้เนี๊ยะ ข้างนอกปกติ ข้างในจะเป็นอะไรหรือ

เป่ล่าหว่า.... แล้วเอวหรือหลังที่ปวดจี๊ดๆ เนี๊ยะ เป็นแค่กล้ามเนื้อหรือกระดูกกระเดียวมันเคลื่อน....

มีคนบอกให้ไปหาหมอหลายคน แต่การไปหาหมอที่นี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ที่สำคัญ อายอ่ะ จะบอกหมอว่าไป

ทำอะไรมา.....เอ้อ.... ตกจักรยานครับ....เอิ้ก ได้ฮากันทั้งโรงบาลเป็นแน่...

จบข่าว

จริงๆ กะว่าจะเขียนตอนครบหนึ่งเดือนครับ

แต่ช่วงนี้รู้สึกอะไรๆ มันเริ่มรุ่มเร้า เหลือเกิน ต่อจากคราวที่แล้ว ที่ผมต้องไปทำเลขประจำตัวประชาชนของสวีเดน

ผมก็ได้มาแล้วครับ อาจจะช้าไปนิด อย่างที่เข้าใจครับ ติดช่วงวันหยุดแรงงาน และแล้วผมก็เอาไอ้เลขที่ลุ้นแทบเป็นแทบตาย ไปเปิดบัญชีธนาคาร

ธนาคารที่สวีเดนมีหลายธนาคารครับ เช่น Nordea SEB SwedBank ฯลฯ

ผมเลือก Nordea ครับ เหตุผลคือ มีนักเรียนทุนหลายคนที่นี้แนะนำครับ เพราะสะดวกต่อการโอนเงินของทาง กพ..... แต่แล้วปัญหาก็เริ่มเกิดขึ้นครับ

ผมมี Draft ของธนาคารไทยพาณิชย์อยู่ใบหนึ่ง แต่ผมเอาไปขึ้นที่ Nordea ไม่ได้ครับ ไม่ใช่ว่าไม่รับน่ะครับ แต่ค่าดำเนินการสูงมาก เนื่องจาก Nordea ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดๆ กับไทยพาณิชย์ครับ ถ้าเป็นแบงค์กรุงเทพก็ว่าไปอย่าง

ค่าดำเนินการสูงถึง 1500 Kr ครับ ลองเอา 5 คูณดูแล้วกัน เพราะต้องส่งกลับไปตรวจสอบที่ไทยก่อนครับ ผมก็ตายล่ะหว่า เรื่องโอนเงินผ่านเน็ตที่ทำเรื่องกับทางไทยพาณิชย์ก็ยังไม่ไปถึงไหน เงินที่เป็นใบๆ นี้ก็ยังใช้ไม่ได้ เงินก็เริ่มจะหมดครับ

ลองเสี่ยงเอา Draft ใบนี้ไปขึ้นเงินที่ธนาคารอื่นดูครับ ปรากฏว่า ถ้าไม่ใช่ลูกค้าเค้า เค้าไม่รับครับ โห ที่นี้มันโหดมากเลยครับ ผมเลยถามที่ SEB ไปว่าถ้าเป็นลูกค้า

แล้วค่าดำเนินการเท่าไหร่ คำตอบออกมาคือ 150 Kr ครับ แง่ม.... ประเทศนี้มีมาตรฐานไหมเนี๊ยะ...ต่างกัน 10 เท่าครับพี่น้อง แล้วผมจะทำไงดีล่ะครับ

ตอนนี้มีทางเลือกอยู่สองทางครับ

1. ผมส่ง Draft กลับไปที่เมืองไทยแล้วยกเลิกซะ โอนเงินเข้าบัญชีผมแล้วก็โอนผ่านเน็ตมายัง Nordea ซึ่งก็ต้องรอทางไทยพาณิชย์อนุมัติให้โอนได้ก่อน ระยะเวลาดำเนินการ ไม่แน่นอนครับ

2. ผมไปเปิดบัญชี SEB อีกบัญชี เอาตังค์เข้า เอาออกมา ใส่ Nordea แล้วอีกสักเดือนก็ไปปิด SEB ครับ แต่ผมก็ยังไม่แน่ใจว่าค่าดำเนินการมันจะ 150 Kr จริงๆ แล้วไม่มีอะไรอื่นอีกหรือเปล่า..

พี่น้องครับ ผมควรทำเยี่ยงไรดีครับ

ประเด็นเรื่องการเงินตอนนี้ค่อนข้างร้าวรานครับ... ถ้าจะฉุกเฉินจริงๆ คงให้ทางบ้านโอนผ่านธนาคารเข้าบัญชีผมที่นี้เลยครับ แต่ค่าดำเนินการก็น่ะ...

ปัญหาต่อเนื่องข้อสองคือ ตอนนี้เริ่มปวดใจกับการสื่อสารครับ เริ่มหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ครับ ฟังไม่ทันบ้าง ฟังไม่รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้จะพูดยังไงบ้าง พูดไปแล้วเค้าก็ไม่เข้าใจบ้างครับ เริ่มอึดอัดแล้วล่ะ บางทีเค้าคุยกัน เราก็พอรู้ว่าเค้าคุยเรื่องอะไร แต่เราไม่รู้จะไปคุยอะไรร่วมกับเค้าครับ

อย่าง supervisor เนี๊ยะ บ้ากีฬามากครับ รู้เรื่องกีฬาแทบทุกชนิด ผมก็ตายครับ นักเตะแมนยูผมยังไม่ค่อยรู้จักเลยครับ นี้จะต้องมาฟังเค้าพูดกันเรื่องกีฬาฮอกกี้บ้าง ฟุตบอลยูโรบ้าง ไอ้ดูน่ะชอบดูครับ แต่วิพากษ์วิจารณ์ไม่เป็น แถมเล่นมุข ปล่อยฮา เหมือนอยู่เมืองไทยไม่ได้ นี้สิปัญหาครับ

เมื่อวานมีงานเลี้ยงรุ่นพี่ที่ภาค ที่พึ่งจบเอกครับ ทั้งงานผมจำได้ว่าเรื่องที่ผมพูดได้ถนัดปาก แล้วคุยสบายที่สุดคือ เรื่องเหล้าครับ ดีกรีเหล้า วิธีการกิน ความแตกต่างระหว่างเหล้าไทยกับฝรั่ง ไทยกินเหล้ายังไง เป็นครั้งแรกมั้งครับที่พูดได้เยอะมาก...หลายคนในภาคเริ่มมองด้วยสายตาไม่ปกติครับ .... อาจจะมีรายการซวยซ้ำสอง

จริงๆ เรื่องซวยมีอีกเรื่องครับ เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ผมไปสัมมนาที่ Linkoping ครับ เมืองอยู่ใกล้ๆ สตอกโฮล์ม ไว้วันหลังจะเอารูปมาลง แต่รูปมีน้อยครับ

เพราะมันอยู่ในช่วงเสียใจครับ ฟิลเตอร์ CPL ที่หาซื้อแทบตายในเมืองไทยมันแตกครับ เหตุเพราะผมทำกระเป๋ากล้องร่วงครับ กระแทกกับพื้น ตอนแรกนึกว่าไม่เป็นไรครับ แต่ CPL นี้สิครับกระจาย ฟาดเคราะห์ไปครับ ยังดีที่กล้องกับเลนส์ไม่เป็นไร....

ซวยซ้ำสาม ซวยทางสายตาครับ ต่อจากที่ไปงานเลี้ยงรุ่นพี่ครับ กลับมาหอ นอนตอนเช้ามีคนมาเคาะประตูห้องครับ เปิดออกไป ตายครับ อุบาทตาสุดๆ ฝรั่งเปลือยครับ เปลือยแบบ ไม่ใส่อะไรเลยน่ะ กางเกงในก็ไม่ใส่ มันก็เมามาจากงานเดียวกันแหละครับ แต่คงเมามาก เสื้อผ้าหายหมด.... มันก็เดินวนไปวนมาในหอ แบบเปลือยๆ มาเคาะห้องผมสองครั้ง ครั้งที่สองน่าตกใจครับ เดินเข้ามาในห้องเลย ทำท่าว่าจะหาที่นอน แล้วกะมานอนห้องผม... สุดท้ายไปนอนที่โซฟาตรงห้องกลางครับ สายๆ หน่อย

สาวๆ ชาวจีน กับอิตาลี ออกมาทำข้าวเช้ากินกัน ก็ตกใจครับ เตรียอาหารเสร็จ เข้าห้องไม่ออกมาเลยครับ นายคนนี้เมามากครับ คุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง ทำเอาผมงงว่าที่ไม่รู้เรื่องนี้เพราะ เอ็งเมา หรือ ข้าอ่อนอังกฤษ...

ความจริงมีเรื่องจะเล่าอีกเยอะมากครับ ไว้แยกอีกกระทู้ครับ เรื่องนั้นเป็นประเด็นละเอียดอ่อนครับ

แล้วค่อยมาลุ้นระทึกกับ เรื่องเงินๆ ของผมต่อในภาคต่อไปครับ...

จบรายงานข่าวแต่เพียงเท่านี้ครับ

ตอนนี้คงเป็นตอนสุดท้ายของนิยายงานกีฬา

แต่จะเป็นจุดเริ่มต้น สำหรับดอกไม้ที่ผลิขึ้นในช่วงงานกีฬานี้

วันนี้มีคนๆ หนึ่งส่ง sms มาหาว่า

"กับวันแรกที่พบกัน

กับวันที่สองยังเมินเฉย

กับวันที่สามปล่อยผ่านเลย

กับวันนี้และความคุ้นเคยจึงรักเธอ"

แม้ว่างานกีฬานี้อาจจะไม่ได้ให้ลักษณะระบบการทำงานที่ประทับใจมากนัก

แต่สิ่งที่ให้หลังงานกลับมีคุ้นค้ามากกว่า เธอคนนั้นที่ครั้งแรกเห็นกลับเฉยๆ

แต่ประทับใจในการทำงานที่ หนักเอา เบาสู้ (เหมือนกรรมการเลยแฮะ)

เกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ (หรือเปล่า) จะเป็นไปได้

"ยิ่งมีปัญหา ยิ่งปลี้มใจ

ยิ่งสงสัย ยิ่งค้นหา

ยิ่งไคว่คว้า ยิ่งได้มา

ยิ่งนำพา มารักเธอ"

อย่าพึ่งเลียนและทรมาน จากดอกไม้ที่ผมได้ถืออยู่ในตอนนี้นะครับ

ต่อไปนี้ทุกๆ ท่านที่เข้ามาอ่าน MTP ผม อาจจะต้องจมน้ำหวานกันบ่อยครั้งขึ้น

เพราะขนาด ดอกไม้เป็นสีชมพู ท้องฟ้าเป็นสีชมพู ปากกาน้ำเงินยังเป็นสีชมพูเลย

ปล.ข้อมูลเพิ่มเติมกรุณารอคอยด้วยใจระทึกพลัน

คราวที่แล้วพูดถึงแต่สิ่งดีๆ .... เอ๊ะม่ายช่ายครับ

สิ่งรัญจวนใจไปแล้ว มาคราวนี้ สิ่งงดงามระหว่างงานก็มีไม่แพ้กัน

ดอกไม้กลางสวนผักชีภาค 1

ใครจะรู้ได้ว่า ความอดอยาก และเหนื่อยล้าระหว่างวัน จะทำให้เรา

ได้พบมิตรภาพที่แท้จริง...... เป็นที่รู้ๆ กันอยู่ว่า อาสาสมัครประจำ

สนามจะไม่มีข้าวทั้งเช้าบ่ายและเย็นให้กิน แต่ด้วยความเมตตาและ

มีน้ำใจที่ไม่แบ่งแยกชนชาติ บางสนามผู้หลักผู้ใหญ่ในสนามก็ดิ้นรน

หาผู้สนับสนุน หาข้าวหาปลาให้เหล่าอาสาสมัครให้กิน ถึงขนาดบางที

ชักเนื้อตัวเองก็มี นักกีฬาใจดีที่แอบหิวข้าวจากโรงอาหารการบินไทย

มาเผื่อให้พวกเราได้อิ่มหน่ำกัน ปริมาณของกินไม่เท่าไหร่ แต่น้ำใจที่

ให้มันมากมายเหลือ

ดอกไม้กลางสวนผักชีภาค 2

ความจริงเรื่องมีน้ำใจมันก็มีมากมายเล่าไม่รู้จบ แต่ดอกไม้ในภาคนี้ไม่ใช่

น้ำใจ แต่เป็นดอกไม้สาวแสนสวย เกือบเป็นเอกฉันท์แล้วว่า สาวจากรัสเซีย

สวยที่สุด  จีนก็น่ารัก ญี่ปุ่นก็เจ๋ง กีฬาที่น่าดูมั่ก เพราะดอกไม้เยอะสุดก็ได้แก่

วอลเล่ย์บอล.....

วันนี้เท่านี้ก่อน เด๋วจะมีดอกไม้ในใจระหว่างงาน คราวหน้าแล้วกันครับ

ผ่านไป 20 วัน จากวันที่ 1 สิงหาคม - 20 สิงหาคม

สิ่งต่างๆ ผ่านเข้ามาทั้งที่ดีและไม่ดีเป็นปกติธรรมดา อันมีเรื่องจะเล่าดังต่อไปนี้

1. คนไทยเรานี้ก็แปลกเหนอะ "หน้าตา" สำคัญกว่าผลของงาน มีเวลาตั้ง 3 ปี

แต่พึ่งมาปลูกหญ้าก่อนหน้างาน 2-3 วัน ยอมเชือนเนื้อให้คนทำงานด้วยกัน

ลำบาก เพื่อแลกกับคำชมจากแขก รู้สึกไปคนเดียวว่า ทำไมเราต้องทำอะไร

โง่ๆ อย่างนั้นด้วย.....

เชือนเนื้อให้ลิงกินภาค 1

เรื่องมีอยู่ว่า หอพักบุคคลากร อยู่หลังมหาลัย เค้าก็เลย

เอารั้วอัปยศ (เหมือนกำแพงเบอร์ลิน) มากันไว้ 7-11 อยู่ฝั่งกระโน้น

หอตรูอยู่ฝั่งกระนี้ แล้วให้บุคคลากรออกทางประตูหลังมหาลัย

เพื่อไม่ให้ไปรบกวนนักกีฬาในหมู่บ้าน และเพื่อความปลอดภัย??

(แต่นักกีฬาในหมู่บ้านมาแดกเหล้าหลังมหาลัย ตะโกนโวยวายหลังมหาลัย

พวกบุคคลากรแทบนอนไม่ได้)

เชือนเนื้อให้ลิงกินภาค 2

เป็นที่รู้ๆ กันอยู่ว่า ทีมงานชั้นกลางเข้างาน 7 โมง ออกงาน 4 ทุ่ม ได้วันล่ะ 400 บาท

โดยลงชื่อแค่ 8 ชั่วโมงพอ ซึ่งหารแล้วจะได้ค่าเบี้ยเลี้ยงชั่วโมงละ 26.66 บาท

ถูกกว่า ร้านอาหารฟาสฟู้ดบางร้านที่ได้ชั่วโมงละ 32 บาทอีก นี้ไม่ต้องไปคิดถึง

เบี้ยเลี้ยงของนักศึกษาอาสาที่ได้วันละ 250 บาท ก็บอกแล้วไงว่าอาสา จริงๆ แล้ว

ถ้าเป็นค่ายอาสา นักศึกษาต้องจ่ายค่าสวัสดิการเองด้วยซ้ำมั้ง ฮา.... แจกเสื้อทำงาน

เป็นโปโล 1 ตัวแจ๊คเก๊ต 1 ตัว ที่แจกแจ๊คเก๊ตเพราะจะได้ใส่เสื้ออื่นมาทำงานได้ เหอะๆ

คำๆ เดียวที่อ้างกันอยู่เสมอเหมือนคำปลอบใจก็คือ ทำเพื่อชาติ??

"ชาติมีราคาเท่าไหร่"

(หาอ่านได้จากหนังสือเรื่องปีกแดง ของวินท์ เรียววาริณ เป็นตอนเล็กๆ อยู่กลางเรื่อง)

เชือนเนื้อให้ลิงกินภาค 3

ประโคมสื่อกันเข้าไปว่าสนาม สิ่งอำนวยความสะดวกพร้อมสรรพ จริงๆ แล้วงานเปิด

วันที่ 9 วันที่ 8 ยังวิ่งวุ่นแก้ปัญหากันอยู่เลย อะไรพร้อมว่ะ..... มีแต่คนทะเลาะกัน

ตั้งแต่สมาคมยันสื่อมวลชน โดยเฉพาะสื่อ เราโดนมาโดยตรง เตรียมห้องให้สื่ออยู่ดีๆ

คนประสานงานในห้องก็คุยกับเราดี ช่วยกันแก้ปัญหากันไปด้วยดี อยู่ๆ ก็มีคนบริหาร

จัดการสื่อจากบริษัทหนึ่งที่มหาลัยหนึ่งจ้างมา ย้ำว่าจ้าง เป็นลูกน้องเค้าที่กินเงิน

มากกว่าพวกอาสาซะอีก มาถึงก็....

"ตรงนี้ไม่ได้เรื่อง เอาไปวางไว้ตรงนั้นทำไม ใครจะไปใช้ เอามาวางตรงนี้

มีอะไรบ้างเนี้ยะ ของแค่นี้ไม่พอหรอก ผู้จัดการสนามอยู่ไหน เรียกมาสิ

อย่างนี้มีปัญหาแน่ ไม่ทำงานอะไรกันเลย จ้างไม่คุมค่าจ้างเลย ไม่รู้แหละ

ถ้าทำไม่เสร็จก่อนบ่ายสามมีปัญหาแน่ๆ....."

ย้ำว่าพูดประมาณนี้จริงๆ รู้สึกว่าจะดูแลเรื่องการสร้างภาพลักษณ์ของสื่อ

แต่ตัวเองไม่สร้างภาพลักษณ์เลย เราเลยเขียนจดหมายร้องเรียนไปที่

ศูนย์ประสานงานสื่อซะ ชายคนนี้ก็เลยเงียบหายไป นัดให้มาคุยทำความเข้าใจ

ก็ไม่มา แหม....

นั้นแหละ ที่ทำให้เราสงสัยว่า ทำไมเราต้องมาทะเลาะกันเพื่อหน้าเพื่อตาใครบ้างคน

ถ้าจะบอกว่าเพื่อชาติล่ะก็ กรุณากลับไปอ่านข้อความตอนกลางใหม่อีกครั้งครับ

แล้วสมมติน่ะครับว่า ถ้าผู้นำชาติบ้าสงครามเกิดอยากได้ประเทศเพื่อนบ้านขึ้นมา

แล้วก็ไปประกาศสงครามโจมตีเพื่อนบ้าน ส่งทหารเข้าไป เกณฑ์ทหารกองหนุนอย่าง

พวกคุณๆเข้าไป แล้วใช้คำว่า เพื่อชาติบ้าง คุณอยากไปตายไหมครับ.....

จบแล้วสำหรับเรื่องเศร้าๆ ไว้วันหลังจะมา เล่าเรื่องดีๆ ให้ฟังครับ

เหรียญมีสองด้าน งานกีฬานี้ก็มีสองมุมเช่นกันครับ

ช่วงนี้ทำไมงานมันเยอะอย่านี้ก็ไม่รู้

สอน 3 วิชา พอช่วงสอบกลางภาคก็เลยต้องออกข้อสอบทั้ง 3 วิชา

แถมที่สอนๆ อยู่ก็แทบจะสอนไม่ทัน สอนตั้งแต่ 8 โมงเช้า จน 4 โมงครึ่ง จะบ้าตาย

แล้วนี้วันที่ 21 ยังจะต้องไปสอบ TOEFL รอบสองอีก แงๆ ได้เสียตังค์ฟรีอีกแน่ๆ เลย

ไหนจะต้องออกข้อสอบแข่งตอบปัญหาวิทยาศาสตร์ระดับประเทศอีก

ไหนจะต้องเตรียมงานกีฬามหาลัยโลกอีก โดนให้ไปคุมงานสื่อสารและ IT ของสนาม

กีฬาสระว่ายน้ำ ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้าย ทำตั้งแต่เช้าถึง 4 ทุ่ม

อยากแยกร่างได้จังจะได้ทำงานทุกๆ อย่างได้ครบถ้วนตามกำหนดการ เหนื่อยและเพลียมั่ก

ใครก็ได้พาไปคลายเหนื่อยทีดิ เอาแบบไม่เสียตังค์น่ะ เพราะช่วงนี้ จนเข้าขั้นรุนแรง เหอะๆ

ใครบ้างคนเคยบอกเราว่า "อ๋ำแกน่ะขี้เหงาเกินไปป่าว"

จริงนั้นแหละ คงเหงาเกินไปจริง คนๆ นั้นที่บอกก็ดันเป็นคนที่เรา "รัก" ซะด้วย

จนมาเมื่อวานซืนนึกอะไรขึ้นมาได้สักหน่อย เริ่มจาก.....

ด้วยอารมณ์ไปแวะๆ เวียนๆ แถวปิ่นเกล้า แล้วก็รู้มาว่ามีใครบางคนทำงานที่ hot track แถวบางพลัด

จะว่าเหงา อยากเจอ ไร้สารถ หรืออะไรก็ช่าง แต่สุดท้ายก็ไปนั่งที่ร้านนั้นจนได้ แต่ก็ไม่ได้เจอกัน

กลางดึกคืนนั้น โทรศัพท์ตัวน้อย ก็ได้ทำงานหนักสมใจ โทรหาน้องคนนั้นที คนนี้ที นี้เราเหงาหรือไร

เอ๊ะๆ ทำไมไม่ไปเที่ยวหญิงซะให้รู้แล้วรู้รอด ไม่มีตังค์นิหว่า.... นี้เราอยากมีเซ็กส์หรือไร

สับสนไปก็งั้นๆ กลับมานั่งอยู่ห้องรุ่นน้อง กินไปคิดไป เหงาหรือเซ็กส์ มันต่างกันตรงไหน..

พอไปเที่ยวหญิง แล้วมันหายเหงาหรือไง ก็เปล่า!! แล้วตกลงต้องการอะไรกันแน่เนี๊ยะ

ใครสักคน หรือใครก็ได้................

จนมาถึงเมื่อวาน กลับไปบ้าน ใครสักคนที่รอเราอยู่ ก็ยังรอเราอยู่ แล้วเราก็ไปรอใครสักคนที่

ไม่รู้เค้ารอเราอยู่หรือเปล่า ไม่รู้จะรอไปทำไม...

สมัคร multiply ไปตั้งนาน (ไม่กี่สัปดาห์เอง)

แต่ไม่มีเวลาเข้ามาดูแลเลย เฮ้อ.... เหตุผลเริ่มจาก

1. เงินเดือนออก ใจแตก อยู่ไม่เป็นสุข ผลาญยอดเงินในบัญชี จนท้ายสุด ยังไม่พ้นวันที่ 5 แต่ก็......

2. ตกโทเฟิล สอบรอบแรก ใครๆ ก็บอกว่า iBT มันยากน่ะ เราไม่เชื่อแล้วเป็นไง เสียค่าสอบไปฟรีๆ

3. น้องเมทมีแฟนใหม่ มันช้ำใจ เห็นใครๆ เค้ามีคู่กัน อิจฉาโว้ย...

ด้วยเหตุแห่งไตรสารัตถะนี้ เป็นผลให้ ใครก็ได้ให้เรายืมเงินกินข้าวที.... ฮือ ฮือ