ตอนนี้คงเป็นตอนสุดท้ายของนิยายงานกีฬา
แต่จะเป็นจุดเริ่มต้น สำหรับดอกไม้ที่ผลิขึ้นในช่วงงานกีฬานี้
วันนี้มีคนๆ หนึ่งส่ง sms มาหาว่า
"กับวันแรกที่พบกัน
กับวันที่สองยังเมินเฉย
กับวันที่สามปล่อยผ่านเลย
กับวันนี้และความคุ้นเคยจึงรักเธอ"
แม้ว่างานกีฬานี้อาจจะไม่ได้ให้ลักษณะระบบการทำงานที่ประทับใจมากนัก
แต่สิ่งที่ให้หลังงานกลับมีคุ้นค้ามากกว่า เธอคนนั้นที่ครั้งแรกเห็นกลับเฉยๆ
แต่ประทับใจในการทำงานที่ หนักเอา เบาสู้ (เหมือนกรรมการเลยแฮะ)
เกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ (หรือเปล่า) จะเป็นไปได้
"ยิ่งมีปัญหา ยิ่งปลี้มใจ
ยิ่งสงสัย ยิ่งค้นหา
ยิ่งไคว่คว้า ยิ่งได้มา
ยิ่งนำพา มารักเธอ"
อย่าพึ่งเลียนและทรมาน จากดอกไม้ที่ผมได้ถืออยู่ในตอนนี้นะครับ
ต่อไปนี้ทุกๆ ท่านที่เข้ามาอ่าน MTP ผม อาจจะต้องจมน้ำหวานกันบ่อยครั้งขึ้น
เพราะขนาด ดอกไม้เป็นสีชมพู ท้องฟ้าเป็นสีชมพู ปากกาน้ำเงินยังเป็นสีชมพูเลย
ปล.ข้อมูลเพิ่มเติมกรุณารอคอยด้วยใจระทึกพลัน
